Wiersze rostoliczne

Zolyty

Starki  w zegrodce maryjonek sioły,

A potym mocka karlusom  przoły...

Bo w kożdyj ślonskij zegrodzie

Była ławeczka ku jejich wygodzie.

                              Bogdan D.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Wilijo

> Śniyg <

Podziwejcie sie starziczku przez łokno,

Jak śniyg piyknie sypie.

Już go dużo nasuło,

Możno tego styknie ?

Aniołki pierziny trzepiom, synku -

Świynta sie piykne zapowiadajom,

Mrozik siaronym trzimie,

Dziecka wielko radość majom.

Bałwan, kerego Zosia z Michałkiym,

Kole płota ulepiyli,

Cołki hut mo zapadany

Piyń z orzecha cołki sie biyli.

Sypej snieżyczku, sypej

Jak tak do samyj Wilije polecisz,

Zasypiesz nom cołko droga,

I z chałupy nie wylezom dzieci.

Czy jo dobrze na uszy słysza ?

Co Wy to starziku prawicie,

Przeca my na tako zima czekomy,

Dobrze o tym napewno wiycie !

Tyż żeście kedyś dzieckiym byli ?

Samiście nom kiedyś godali,

Jak żeście z tyj naszyj kympy,

Na klompach z klamrami kiełzali !

Bogdan Dzierzawa (-)

................................................................................................................

Jesiynny smutek...

I mie sie tyż udzielo

Tyn smutek krotkich dni

Pomału czas ucieko

Za latym mi sie cni...

Za oknym deszczyk siompi

I baba po mie buczy

Jesiynno ta szaruga

I przocio nas oduczy...

Bogdan D.

Moj kreguloszku

Leć moj ptoszku, kreguloszku

Nad te pola, nad te lasy,

Kaj została moja młodość,

Kaj zostały downe czasy.

Nad te łonki hanysowe,

Przikopkami przeplotane,

Kaj Kamionka cicho szplucho,

Kaj te siano niy zebrane.

Stoń na niebie zawieszony,

Tak jak ty to yno umisz.

Kedy wypatrujesz myszy,

Może wtedy mie zrozumisz.

Czamu śniki mie tam wiedom,

W noc wspominać kożom mi.

Czamu w sercu zaroz piko,

Jak prziwołom tamte dni.

Kaj Mamunom i Utopkiym,

Starziki nas straszyli.

Tam pod lasym w Wielopolu

Bez starości my se żyli.

Te wspomniynia tam łostały,

W tym malutkim kontku świata.

Kaj te pałki na barzołach,

Tam śleciały młode lata.

Bogdan Dzierżawa (-)

Kwiotek paproci 

Nojkrotszo w roku. Świyntojońsko noc

Jest nojpiykniejszo i cudow w nij moc

Noc błyndnych łognikow, utopkow i strzig

Kero dycko przeleci , jak oka mig.

W nocy tyj możesz znojść kwiotek paproci

Kery w szczyńśliwe zamiyni ci życie

Pełne radosci i samyj dobroci

O kerym tak czynsto myślisz se skrycie.

W noc tako wcale niy idzie sie spać,

Bo szkoda jom przepasować,

Trzeba tyj nocy w las gynsty gnać,

By szansy życiowyj niy zmarnować...!

Utopek (-)

Koncert na trzi kosy

Sjon Starzik kosa,
Kero na hoku bez kosiska wisiała

I babka do gnotka wbiył blyszczonco,
Ze samuśkigo rana.
Siod ku nij z poważnom minom
I zaroz kosa brzynczeć poczła,
Pod młotka finom,
W starzikowyj rynce.
Za chwilka u somsiada Stanika,
Kery miyszko przi stawie,
Ta sama słychać muzyka,
Choćby smowiyli sie prawie.
Do tego z podlesio dolatuje,
Tyż kosy na babce granie.
Ale już słabsze i cichsze,
Rowniutko, jak zygara cykanie.
Echo odbite od stodoły,
Te klepanie miyszało
I te kosiorzy granie,
Do teraz w pamiynci łostało.
Kejbyś dzisioj wrociyła,
Muzyko cudowno,
Kero jeszcze słysza,
Choć było to tak downo !
Kejbyś prziszła teraz,
Dokupy z siana woniym,
Przewracanym grabiami,
Przez dziołchy z chustkami,
Swionzanymi na żurok-
To ci był urok !
Konikow polnych cykanie,
I osełki po kosie szkyrtaniym
Zigusiowe z bicza strzylanie
I cichym Kamionki szpluchaniym.
Na hanysowyj łonce –
To było prawdziwe granie !
To cudowny był koncert.
Żebych go juzaś usłyszoł,
Co bych dać musioł dzisioj ?
Biletow nań zabrakło,
Wszyskie już sprzedali.
Siano wonionce poskludzane.
Muzykanty z pełnym drabiniokiym,
Downo do Nieba pojechali...!
Jedna Babka zielono łostała,
Koło gnotka spruchniałego.
Drugo zielazno zaruściała,